 |
| Home |  | Nieuws | | Schrijfster | | Werkwijze | | Bestellen | | Prijzen | | Te koop | | Agenda | | Pers | | Contact | | Stukken | |
 | |
| |
| Thriller |
| |
| |
| |
| |
| ||
| De Afwikkeling (4 vrouwen, 3 heren)
Het is donker in de studio. Een vaag licht laat nog net iets zien. Er klinkt gestommel van rechts. Dan wordt Benjamin (slecht herkenbaar) met een duidelijke duw het podium op geduwd. Gevolgd door een donkere persoon.
BENJAMIN: (een brok angst) Alsjeblieft, wie je ook bent. Doe me alsjeblieft niks. Vertel me wat ik doen moet. Stoppen met de show? Is goed, ik pak mijn spullen en vertrek.
JURRE: (met onherkenbare meisjesstem) Benjamin Doornzand, wat ben jij een schijtluis, zeg. Waar is je grote bek opeens gebleven? Ben je nou werkelijk waar bang voor zo’n klein mesje?
BENJAMIN: Alsjeblieft. Ik smeek je. Wat wil je hebben? Geld? Ik kan aan een heleboel centen komen. Mijn vader barst ervan. Zeg maar hoeveel ik je moet betalen.
JURRE: Denk je nou echt dat dit om geld draait? Hoe naïef kun je zijn? Net als de brief die je laat geloven dat je een miljoen kunt winnen door mee te doen met één of andere domme show met de domme naam ‘De Afwikkeling’. Dat je daar ingetrapt bent. Dan moet je wel heel dom zijn.
BENJAMIN: Ik geloofde het eerst ook niet, maar mijn moeder zei me dat ik gek was als ik het niet probeerde. Zij heeft me overgehaald.
JURRE: En maar blijven liegen, hè? Houd het dan nooit op? Ben jij in je leven ooit wel eens eerlijk geweest?
BENJAMIN: Oh ja, hoor. Meer dan eens. Ik ben een man met een eerlijk hart.
JURRE: Benjamin, Benjamin. Nog steeds volhouden, hè? Maar ik zal je geheugen eens opfrissen. Ga eens met mij mee terug naar je studententijd. Je had het hart gestolen van Cindy, een studiegenoot. Afspraakje gemaakt. Het zag er goed voor haar uit. Keurig aanwezig op de afgesproken plek op de afgesproken tijd. Haar het gevoel gegeven dat zij het enige meisje voor je was. En toen, ja het lukte je. Alweer. (wacht even) Je kreeg haar in bed, ontmaagde haar, liet haar die nacht bij je slapen en vertelde haar de volgende dag dat het over was. Je dumpte haar. Keihard.
BENJAMIN: Hoe weet jij dit?
JURRE: (met gemene lach) En je geeft het nog gewoon toe ook, hè? Wat een doorzichtige klootzak ben je ook.
BENJAMIN: Die griet was een enorme prutser in bed. Ze kon echt helemaal niks. Ik ga toch niet met zo’n mislukkeling verder?
JURRE: Ach ja, het was maar een meisje. Een stuk vlees zonder hart of gevoel. Overhalen, neuken en dumpen maar weer. Dat vinden ze allemaal de normaalste zaak van de wereld.
BENJAMIN: Zo bedoel ik het niet. Ik… (wordt onderbroken)
JURRE: En toen, het werd nog erger. Een week later. Paniek op de universiteit. Cindy Loenen was voor een trein gesprongen. Ja, het leven op de universiteit was te zwaar voor haar. Ze zag het niet meer zitten. (wacht even) En jij, jij lachte alleen maar. Jij stond te lachen alsof iemand een grap vertelde.
BENJAMIN: Ik dacht eerst ook dat het een grap was. Dat m’n vrienden me terugpakten voor die nacht. Ik vond het echt wel heel vervelend dat dat gebeurde. Maar daar kon ik toch niks aan doen? Ze sprong heus niet vanwege mij, hoor.
JURRE: Naast achten en negens stond ze 1 zeven op haar lijst. Ze had een fantastische kamer met uitzicht op het park. Yeah right, het was te zwaar voor haar… Man, ze vertrouwde je. (met mes richting Benjamins neus) Jij hebt dat vertrouwen geschonden.
BENJAMIN: (wat geschrokken) Goed, het was hard van me. Ik had niet verwacht dat ze nog maagd was. Ik dacht dat ze ook bij iedere jongen in bed dook. Zo zag ze er ook uit. Superknap, perfect lichaam, een echte sjansgans.
JURRE: Ja, iedereen die mooi is, duikt zo met iedereen in bed. Die vinden dat allemaal wel best. (kijkt Benjamin even doordringend aan) Benjamin, je bent echt dom, hè?
BENJAMIN: Ik heb toegegeven dat het stom was. Maar… wat heb ik jou gedaan dat je me nu zo loopt te bedreigen? Ik bedoel, die Cindy was verder toch niks van je?
JURRE: Nee, dat zou jij natuurlijk niet weten. Je leven barst van de fouten en de rotstreken. Die ene rotstreek ben je natuurlijk allang vergeten. Is totaal onbelangrijk. Eén van de vele misstappen. Gewoon hoofd omhoog en doorlopen.
BENJAMIN: Help me dan een handje. Ik kan je vast uitleggen hoe het verder zat.
JURRE: Nee, dat kun je niet. Je zult alleen maar ontkennen en zeggen dat ik het verkeerd geïnterpreteerd heb. Maar een nieuwtje, Benjamin. Wat jij toentertijd flikte, is de reden dat wij nu hier staan. Zo tegenover elkaar. En nog een nieuwtje, ik overleef dit. Jij niet.
BENJAMIN: W… wat? Je bent toch niet echt van plan om mij van kant te maken?
JURRE: Oh jawel hoor, zeker wel. En ik kom er nog mee weg ook. Want niemand weet wie ik ben. Ik ben dood. Voor iedereen. Er is zelfs een graf waar mijn zogenaamde lichaam in ligt. Vertel eens, mister wise guy. Hoe kun je vingerafdrukken, als ze al gevonden worden, identificeren als degene van wie ze afkomstig zijn al jaren dood is?
BENJAMIN: Jij bent echt gek, zwaar gestoord.
JURRE: Nee, dat ben ik juist niet. Ik ben iedereen te slim af. Zelfs mijn eigen moeder. Al moet ik zeggen dat ik haar flink mis. Zij was de enige bij wie ik altijd terecht kon.
BENJAMIN: En ken ik jou ook echt? Of ben je zo psychotisch dat je iedereen het liefst van kant wilt maken? Zie je dat de wereld in zijn geheel tegen jou is.
JURRE: Ja, dat is de vraag. Maar misschien, als je alles op een rijtje zet en teruggaat naar zo’n vijftien jaar geleden, dat je weer iets te binnen schiet. ‘Lichaam dode tiener nog steeds niet gevonden’. (wacht even) Zegt dat je al wat?
BENJAMIN: Vijftien jaar geleden? Toen zat ik nog op de havo. (schrikt duidelijk) Oh, dat gedoe met dat meisje. Er was een meisje verdwenen en van haar was bloed teruggevonden en haar rugzak. In een bos. Wacht… Ben jij…?
JURRE: Ja Benjamin, dat meisje, dat staat nu voor jouw neus. Dat meisje, waar jij de naam niet eens meer van weet.
BENJAMIN: Oh jawel, haar naam weet ik echt nog wel. Van voren en achteren.
JURRE: Nou, doe een poging!
BENJAMIN: Laura Sanders. Ik volgde vijf lessen met haar. Maar jij bent dus…
JURRE: En aardig dat je altijd voor haar geweest bent. Elke dag weer. Zo aardig. Altijd een leuk praatje met haar gemaakt, geen rare geintjes met haar uitgehaald. Nee, dat deed jij niet.
BENJAMIN: Ach, het waren onschuldige geintjes.
JURRE: Ja, vooral die ene was leuk. In een volle aula. Ik heb me krom gelachen toen. Naderhand ook nog.
BENJAMIN: W… wat gebeurde er dan?
JURRE: Zie je, je bent het gewoon vergeten. Je weet er geen fluit meer van. Man, dat jouw hart jezelf al niet vermoord heeft.
BENJAMIN: Ik wil het graag weten. Misschien dat het niet eens mijn idee was. Wat er ook gebeurde.
JURRE: Laura werd op een tafel gedwongen. Nou ja, ze werd er met grof geweld boven op gezet. Jij ging naast haar staan. Handen als een toeter om je mond en toen… die tekst. (imiteert met haar handen) ‘Dames en heren, jongens en meisjes. Mag ik even jullie aandacht. Dit hier is Laura. En Laura, die mist wat. Wie kan raden wat het is? (even wachten) Niemand. Ik zal jullie een hint geven. Ze is een vrouw, maar juist die twee dingen die dat bewijzen, heeft ze niet.’ Toen trok je Laura haar shirt omhoog, ze protesteerde, maar je vriendjes hielden haar armen vast. Ze had geen schijn van kans. En je stem klonk weer: ‘Aanschouw dit. Nog geen eens muggenbulten. Daarom wil ik deze pauze benutten om een inzamelingsactie te houden voor onze Laura, zodat een plastisch chirurg haar siliconen kan geven en ze eindelijk een echte vrouw is.’ (kijkt Benjamin doordringend aan)
BENJAMIN: Maar dat… Ik… ehm…
JURRE: Probeer dat maar eens goed te praten.
BENJAMIN: Nou, het was in ieder geval mijn idee niet.
JURRE: Nee hoor, iemand anders bedacht het. Jij voerde het alleen maar uit.
BENJAMIN: De strijd onderling was zwaar. Deed je niet mee, dan werd je zelf hard aangepakt.
JURRE: Dus ja, dan zet je iemand maar voor schut alsof er een stuk vlees geveild wordt.
BENJAMIN: Maar… het was goed bedoeld. Ik bedoel… het was niet slecht bedoeld.
JURRE: (vol afschuw en haat) Vuile klootzak. Nog steeds even rot van binnen. Jij zal branden in de hel. (steekt het mes in Benjamins buik, die het uitroept van de pijn en op zijn knieën zakt) Ja, voel het branderige gevoel maar eens. Ga maar dood met al je vergiftigde bloed, woest stromend door je bedorven aderen.
BENJAMIN: (moeizaam) Maar Laura, jij bent toch niet zo? Als je mij vermoord, ben je nog slechter dan ik.
JURRE: Ach, ’t is al te laat. Ik heb je aorta gespietst. Je valt niet meer te redden. Nog een paar minuten, denk ik zo.
BENJAMIN: Je komt hier niet mee weg. Ze komen er heus wel achter.
JURRE: Dat Laura Sanders jou om het leven gebracht heeft? Dat zal best. Maar Laura bestaat niet meer. (lacht gemeen) Kom op, ga eens dood. Ik moet de boel hier ook nog opruimen. Er is morgen een belangrijke draaidag.
BENJAMIN: (drukt eruit) Rotwijf! (valt voorover en blijft roerloos liggen)
Terwijl het doek valt, lacht Jurre gemeen.
... |
 | Home | | Nieuws | | Schrijfster | | Werkwijze | | Bestellen | | Prijzen | | Te koop | | Agenda | | Pers | | Contact | | Stukken |